พบเนื้อคู่ฯ ดูยังไง?

ภาพข้างบน ด้านซ้ายคือพื้นดวงเดิม ตำแหน่งดาวที่สถิตในจักรราศี (Zodiac) เมื่อมองจากโลก ณ เวลาเกิด ด้านขวาคือสุมผุสดาว ณ เวลาปัจจุบันตามรูป ซึ่งก็คือพิกัดองศาของดวงดาวที่โคจรมาสถิตในจักรราศี เรียก "ดาวที่โคจร" สั้น ๆ ว่า "ดาวจร" คือ ย่อ "ที่โคจร" เหลือเพียง "จร"

จากรูปด้านซ้าย ดวงชะตานี้ลัคนาหรือจุดกำเนิดสถิตราศีเมษ มีดาวอังคาร (๓) เป็นดาวตนุลัคนา หรือดาวตนุลัคน์ ซึ่งเป็นดาวประจำตัว ดาวศุกร์ (๖) เป็นดาวปัตนิ หรือดาวคู่ครอง ดาวตนุลัคน์ไปสถิตเรือนภพไหน ดาวเจ้าเรือนภพตรงข้ามก็จะเป็นปัตนิกับดาวน์ตนุลัคน์ เรียกว่า ดาวปัตนิตนุลัคน์ เป็นดาวคู่ครองอีกดวงหนึ่ง ในดวงนี้ คือ ราหู (๘)

ดวงนี้มีดาว ๖ ร่วมดาว ๓ ในภพที่ 5 บ่งว่ามีคู่ครองเพราะความรักได้อยู่ร่วมกันกับคนรัก มีเกตุ (๙) ร่วมดาวจันทร์ (๒) ในภพปัตนิ (ภพคู่ครอง) เกตุ (๙) บ่งว่า คู่ครองอายุมากกว่า หรือ/และ เป็นเนื้อคู่ตามบุพเพสันนิวาส หรือ เนื้อคู่ฯ (ผัวเมียจากชาติที่แล้ว) ยิ่งดาว ๒ มาร่วมด้วยยิ่งยืนยันว่าดวงนี้มีเนื้อคู่ฯ ราหู (๘) สถิตภพศุภะ (ความสำเร็จ มงคล ฯลฯ) บ่งว่ามีคู่ครองแล้วดี ทั้งยังส่งกระแสถึงดาว ๓, ๖ ยิ่งเกื้อหนุนให้เป็นจริงมากยิ่งขึ้น

จากรูปด้านขวา ดาว ๖ จรอยู่ภพกัมมะ บ่งว่ากิจการงานทำให้พบคู่ครอง ดาว ๖ ทับดาวเสาร์ (๗) ซึ่งเป็นเกษตรภพกัมมะในดวงเดิม แปลว่า แน่นอน คือไม่ผิดพลาด ดาว ๘ จรมาทับดาว ๓, ๖ ในพื้นดวงชะตา บ่งบอกชัดเจนว่าพบคู่ครอง (ดาวคู่ครอง กับ ดาวประจำตัว พบกัน) อีกทั้งดาว ๙ ซึ่งบ่งบอกถึงอดีตชาติ จรมาร่วมดาว ๓ (ดาวประจำตัว) ในปัจจุบัน หมายความว่าเรื่องในอดีตชาติมาถึงตัวแล้ว และยังเล็งดาว ๘ ที่จรในภพปุตตะ แน่นอนพบคู่ครองที่เป็นเนื้อคู่ตามบุพเพสันนิวาส

อย่างไรก็ตาม นี่เป็นการดูด้านเดียว ต้องดูดวงชะตาของอีกคนด้วย ถึงจะยืนยันได้มากขึ้น และต้องดูเหตุการณ์ชักนำให้ได้พบกันด้วยว่า ปรากฏการณ์ตอนแรกพบมีอะไรพิเศษหรือไม่?

อีกทั้งเวลาตกฟากของเจ้าของดวงชะตานี้จะต้องไม่ผิดพลาด เพราะพ่อแม่อาจจำผิด ดูเวลาผิด เขียนเลขผิดหรือเอกสารหาย เลยไม่รู้แน่ชัดทำให้เข้าใจผิด มีโอกาสเกิดขึ้นได้หมด

หมายเหตุ : ตามปกติเวลาดูดวง โหรจะเขียนดวงชะตาเดิม (ตำแหน่งดาว ณ เวลาเกิด) และจะเขียนตำแหน่งดวงดาวโคจรในปัจจุบัน ณ เวลาที่ดูลงไปในช่องเดียวกันด้วยปากกาต่างสีกัน หรือใช้เลขอารบิกแทน "ทับ" คือ ดาวปัจุบันจรมาซ้อนตำแหน่งกับดาวเดิม หรือ ดาวเดิม + ดาวจร "ร่วม" คือ ดาวเดิม + ดาวเดิม, ดาวจร + ดาวจร และ "เล็ง" คือ อยู่ในช่องตรงกันข้าม ทั้ง ดาวเดิม + ดาวเดิม, ดาวจร + ดาวจร เรียกเล็งเหมือนกัน

เนื้อคู่ฯ ดูยังไง?

0

ก่อนที่จะมีคำถามว่า "จะได้พบเนื้อคู่เมื่อไหร่?" คุณรู้แล้วหรือยังว่า "ดวงชะตาฯของคุณมีเนื้อคู่ฯหรือเปล่า?" บางดวงชะตาฯนั้นแค่จะมีคู่ยังยากเลย เรื่อง "เนื้อคู่ฯ" ยิ่งไม่มี!!!

และถ้าจะบอกว่าชายหญิง 2 คนเป็นเนื้อคู่ฯกันนั้น ในดวงชะตาฯต้องบ่งบอกว่า "เป็นดวงชะตาฯที่มีเนื้อคู่ฯ" ทั้ง 2 คน จะมีแค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแต่เพียงฝ่ายเดียวไม่ได้!!!

แล้วจะดูยังไงว่าเป็นดวงชะตาฯที่มีเนื้อคู่ฯนั้น โหราศาสตร์ไทยดูกันที่เกตุ ซึ่งใช้แทนด้วยเลข ๙

เกตุ (๙) นั้น หมายถึง (1) อมนุษย์ ได้แก่ เทวา อารักษ์ ฯลฯ (2) มนุษย์ ได้แก่ คนที่สูงวัยกว่า คนแก่ ฯลฯ (3) สิ่งของ ของเก่า (4) เรื่องราว เรื่องเก่า (5) ชาติ/ภพ ชาตก่อน ภพก่อน

ดวงชะตาฯที่มีเนื้อคู่ฯนั้น เกตุ (๙) จะต้องส่งกระแสสัมพันธ์ถึงภพตนุลัคนา และ ภพปัตนิ

ทีนี้จะดูยังไงว่าตรงไหน คือ ภพตนุลัคนา ตรงไหนคือ ภพปัตนิ ให้ดูที่ตัวอักขระที่ไม่เข้าพวกกับเลข ๐-๙ อักขระฯนั้นอยู่ที่ไหน ตรงนั้นคือ ภพตนุลัคนา เครื่องหมายบวก (+) หรือกากบาท (×) ไม่เกี่ยว ในรูปภาพประกอบที่นำมาให้ดูนี้ จะเห็นตัวอักขระสีแดง ตรงนั้นคือ ภพตนุลัคนา ช่องตรงกันข้าม หรือนับ 1 ตั้งแต่ ภพตนุลัคนาเป็นต้นไป นับ 7 ลงที่ช่องไหนช่องนั้นคือ ภพปัตนิ จะนับตามเข็มนาฬิกา หรือทวนเข็มนาฬิกา ก็ได้ผลเช่นเดียวกัน

ภพตนุลัคนา หมายถึงตัวเรา ส่วนภพปัตนิ หมายถึงคู่ครอง พึงสังเกตว่าภพที่เกี่ยวกับคู่ครองเป็นภพที่ 7 และเราเคยว่าไปแล้วเรื่องเลข 7 เลขแห่งเทพ มันย่อมมีนัย

ที่ว่า "ส่งกระแสสัมพันธ์ถึง" นั้น ถ้าดูจากราศีจักรของดวงชะตาฯ นับจากภพตนุลัคนาเป็นช่อง 1 นับไป 3, 5, 7 หรือ ช่องเว้นช่อง รวมทั้งช่องภพตนุลัคนาเอง อย่างนี้เรียกว่าส่งกระแสสัมพันธ์ถึงกัน อีกครั้ง จะนับตามเเข็มนาฬิกาหรือทวนเข็มนาฬิกาก็เหมือนกัน

ดังนั้นดวงชะตาฯที่มีเนื้อคู่ฯ เกตุ (๙) จะต้องอยู่ในช่อง 1, 3, 5, 7

และเกตุ (๙) ในดวงชะตาฯของชายหญิงจะต้องเป็น 1 (อยู่ที่เดียวกัน), 3, 5, 7 ของกันและกัน ชายถึงทั้งสองถึงจะเป็น "เนื้อคู่ฯ" ของกันและกัน

ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นดวงชะตาฯมีเนื้อคู่ฯ ในขณะที่อีกฝ่ายไม่มี ก็เหมือนรักคนมีเจ้าของ ไม่มีทางบรรจบกันได้

และแม้ว่าดวงชะตาฯบ่งบอกว่ามีเนื้อคู่ฯทั้งสองคน และมีเชิงมุมสัมพันธ์ดังที่กล่าวมา ก็อาจผิดคู่กันได้ คือ ต่างคนต่างมีเจ้าของ

อุบัติการณ์วันแรกพบกันจะเป็นตัวบ่งบอกว่าใช่หรือไม่? ปิ๊งกันเพราะสวย หล่อ รวย อันนี้ไม่ใช่หรอกนะ มันต้องมีเหตุ

นอกจากนั้น ในวันที่แรกพบกัน ในดวงชะตาของทั้งสองจะบ่งบอกอย่างชัดเจนเลยว่า "พบเนื้อคู่ฯ"

รูปภาพประกอบที่นำมาให้ดูนี้ ทั้งชายและหญิงต่างเป็นดวงชะตาที่มีเนื้อคู่ฯ แต่ทั้งสองก็ไม่ใช่เนื้อคู่ฯกัน เพราะไม่เคยเจอกัน แต่ถ้าดูจากดวงชะตาฯอย่างเดียว ทั้งคู่เป็น "เนื้อคู่ฯ" กันได้

อยากรู้ว่าตัวคุณมีเนื้อคู่ฯหรือไม่? ไปที่ลิงค์นี้ http://www.payakorn.com/lukana.php แล้วใส่ข้อมูล วันที่ เดือน ปี พ.ศ. เกิด เวลาที่เกิด จังหวัดที่เกิด คุณจะได้ผลลัพธ์ออกมามีลักษณะคล้ายรูปภาพข้างบน เสร็จแล้วก็ตรวจเช็คตามที่เขียนไว้ข้างต้น

สำคัญที่สุด เนื้อคู่ฯ ย่อมาจาก เนื้อคู่ตามบุพเพสันนิวาส หมายถึง คนที่เคยอยู่เป็นผัวเมียร่วมกันมาแต่ชาติปางก่อน ส่วนคู่ครอง อาจจะเป็นเนื้อคู่ฯกันหรือไม่ก็ได้

[ถ้าคุณไปดูดวงชะตาฯมา โหราจะเขียนแผ่นดวงชะตาดังรูปภาพข้างบน (หรือคล้าย ๆ กัน) ให้มา ซึ่งคุณสามารถตรวจเช็คกับที่เราเขียนนี้ได้ แต่เฉพาะเรื่องนี้นะ เรื่องอื่นไม่เกี่ยว]

My Moment III

รูปข้างบนนี้ เราไม่แน่ใจว่าเรียกว่า "กำแพงกั้นขอบทาง" หรือเปล่า? แต่มันเป็นสิ่งที่เราต้องข้ามมันทุกวันไปกลับ จากทำงานกลับที่พัก เพราะมันเป็นทางลัด เราจึงขอเรียกมันว่า "กำแพง" ในที่นี้ก็แล้วกัน

ทุกวันเราจะกระโดดขึ้นไปยืนบ้างนั่งยอง ๆ บ้างบนสันกำแพง แล้วกระโดดลงไปยังอีกฟากหนึ่ง ฟากที่เห็นพื้นถนนลาดยางระดับจะสูงกว่าด้านที่เห็นหินกรวดและพงหญ้า ดังนั้นเมื่อเรากระโดดขึ้นมาจากฟากถนน เราจะยืนหรือนั่งยอง ๆ บนสันกำแพง ก่อนที่จะค่อย ๆ หย่อนทิ้งตัวลงไปบนพื้นหินกรวด เพราะระยะที่สูงกว่าจากสันกำแพงจะทำใ้ห้แรงกระแทกที่เท้าเราตกลงบนพื้นรุนแรงกว่าและทำใ้ห้รู้สึกเจ็บเท้า แต่เมื่อเรากระโดดจากด้านหินกรวดขึ้นไปบนสันกำแพงพอเท้าเราแตะสันกำแพงเราจะเทคตัวลงไปยืนบนพื้นถนนเลยทันที

คืนวันหนึ่งในช่วงครึ่งหลังของฤดูฝน คืนนั้นหลังจากฝนหยดตกสักพักเราได้เดินทางกลับที่พัก บนถนนยังมีน้ำขังอยู่หลายจุด เช่นเคย เรากระโดดจากฟากถนนเพื่อขึ้นไปนั่งยอง ๆ บนสันกำแพง แต่เท้าข้างขวาเราสะกิดขอบสันกำแพง ทำให้เราคะมำเสียหลักตกลงไปอีกฟากหนึ่ง...

ตอนแรกเรานึกโมโหตัวเองที่ประมาทใช้แรงน้อยไปจึงกระโดดไม่พ้น แต่หลังจากนั้นเราก็เห็นความจริงว่า เราไม่ได้ประมาทโดยใช้แรงน้อยไป เพราะถ้าเราใช้แรงน้อย เราจะกระโดดไม่พ้นสันกำแพงและจะร่วงลงมาตรงกำแพงด้านถนน แต่ที่เราคะมำไปยังอีกฝั่งได้นั้นเป็นเพราะเหตุว่า ตรงพื้นถนนจุดที่เราใช้เทคตัวเป็นประจำนั้น มีน้ำขังอยู่เพราะพื้นถนนเป็นแอ่ง ทำให้เราต้องไปเทคตัวใกล้กับกำแพงมากขึ้น และเนื่องจากเราไม่ได้กระโดดขึ้นไปตรง ๆ เรากระโดดขึ้นเฉียง ๆ กอปรกับเราไม่ได้หยุดเดินเพื่อที่จะกระโดด หากแต่พอเราเดินมาถึงเราก็กระโดดเลย ตัวเราจึงหันหน้าเฉียง ๆ กับกำแพงด้วย ดังนั้นเมื่อเท้าเราสะกิดกับสันกำแพง จึงทำให้เราเสียหลักคะมำข้ามไปอีกฟากหนึ่ง ในลักษณะที่งอเข่านั่งยอง ๆ และหน้าเฉียงกับพื้น

ช่วงเวลานั้นเราคิดว่าเราคงถลาลงไปจับกบในท่าตะแคงเฉียงหน้ากับพื้นหินกรวด แต่ ฉับพลันร่างกายของเราก็กลับกระดกขึ้นมาตั้งตรง จึงทำให้เท้าเราลงสู่พื้นในท่าเดียวกันกับที่เคยทำเป็นประจำ

เราจำได้ว่าจังหวะเดียวกันนั้น เรามองเห็นร่างกายของเราในท่านั่งงอเข่ายอง ๆ ที่คะมำลงไปแล้วกระดกตั้งขึ้นมานั้นทั้งตัว ซึ่งโดยปกติแล้วคนเราจะมองไม่เห็นร่างกายของตัวเองทั้งตัว เว้นแต่จะดูจากเงาในกระจก

และ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก! แต่เป็นครั้งที่ 2 ที่เราเห็นร่างกายของเราเต็มตัว เวลาประสบเหตุการณ์ทำนองนี้

ต่อมา เมื่อเราได้อ่านเรื่องราวของพีท ทองเจือ ซึ่งก็พบว่าปราฏการณ์นั้นคล้ายกัน (ลองไปหาอ่านกันดู)

การนำทางของเทพเจ้า

วันหนึ่งในปี 2542 เราไปที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯ ศาลาพระเกี้ยว ตั้งใจจะไปดู Textbook เกี่ยวกับ Trading in International Financial Market แต่ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ทำให้เราเดินไปที่มุมหนังสือพิมพ์ นิตยสาร แล้วเราก็เจอหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊ค ชื่อเรื่อง "สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในประเทศไทย" เราหยิบขึ้นมาเปิดดูเลยด้วยความอยากรู้....

ย้อนหลังไปในช่วงต้นปี 2536 บริษัทที่เราทำงานอยู่ในขณะนั้น ได้จัดพาพนักงานไปเที่ยวฉลองปีใหม่ที่จังหวัดกาญจนบุรี กี่วันก็จำไม่ได้ ในวันที่ได้ไปถึงปราสาทเมืองสิงห์ ที่ตัวปราสาทสร้างด้วยหินศิลาแลง น้องที่ถือกล้องชวนเราถ่ายรูปเป็นที่ระลึก เรามองเห็นปราสาทเป็นฉากหลัง จึงนึกขึ้นว่าจะนั่งท่าเทพ โพสต์ท่าถ่ายรูป เนื่องจากตัวปราสาทมีสเต็ปเป็นขั้น ๆ แต่ตำแหน่งที่เราจะนั่งมันสูงประมาณกลางหลังเรา เราจึงต้องใช้มือทั้งสองข้างค้ำแล้วสปริงตัวเพื่อขึ้นไปนั่ง

แต่แล้วมือเราก็ลื่นพลัดตกลงมา แขนครูดกับหินศิลาแลงเป็นแผลถลอกยาวครึ่งความยาวแขนส่วนปลาย เลือดไหลแดงหยดติ๋ง สาว ๆ ร้องกรีดว้าย ต้องทำแผลเลยไม่ได้ถ่ายรูปเลย และเราก็คาใจมาตลอด เพราะเราเคยทำแบบนี้มาบ่อยก็ไม่เห็นจะตกลงมาเลยสักครั้งเดียว

....แล้วเราก็เจอปราสาทเมืองสิงห์ในหนังสือเล่มนั้น แล้วก็มีเรื่องราวที่คล้าย ๆ กันกับเรา

หลังจากที่ได้รู้ความจริง เราก็เปิดดูต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงพระธาตุช่อแฮ

"ตายห่า!"

เรานึกอุทานในใจ "กูเคยไปสาบานไว้นี่หว่า"

นานถึง 18 ปีที่เราลืมเรื่องนี้เสียสนิท!

สมัยปี 2523 เราสอบเอ็นทรานซ์ครั้งแรกไม่ติด เราจึงได้ไปศึกษาต่อที่วิทยาลัยครูลำปาง เพื่อเตรียมตัวสอบอีกครั้งในปีถัดไป และที่นั่นเองที่เรามีแฟนจริง ๆ ครั้งแรกกับสาวจังหวัดแพร่ และช่างบังเอิญจริง ๆ ที่พี่สาวลูกของลุงคนโตของเราได้แต่งงานกับคนหมู่บ้านเดียวกันกับแฟน แต่แต่งกันตั้งแต่เราอายุ 4-5 ขวบเห็นจะได้

หลังจากสอบเอ็นทรานซ์ครั้งที่ 2 เสร็จ เราขอไปอยู่บ้านพี่สาว กลางวันก็ช่วยเขาทำงาน กลางคืนก็ไปหาแฟนที่บ้านเขา ทางเหนือเรียก "แอ่วสาว" หยุดเสาร์อาทิตย์แฟนก็พาเราเที่ยว

แล้ววันหนึ่งแฟนเราก็พาเราไปไหว้พระธาตุช่อแฮด้วยกัน แฟนบอกว่าศักดิ์สิทธิ์นะ

ไม่รู้เราคิดยังไง เราอาจเป็นคนจริงจังในเรื่องความรักก็ได้ เราจึงอธิษฐานจิตสาบานโดยที่แฟนเราไม่ได้ร้องขอ และเราก็ไม่ได้บอกแฟนหรือบอกเราก็จำไม่ได้

เราจึงโทรไปหาเพื่อนเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง แต่ในวันที่จำได้เลยหรือเปล่าก็จำไม่ได้แล้ว เพื่อนบอกมึงรีบไปขอถอนคำสาบานเลย เดี๋ยวมาเอาเงินที่กู ก่อนเดินทางหลังจากกินข้าวกับเพื่อนเสร็จเดินผ่านแผงขายสลากกินแบ่งฯ เพื่อนบอกให้ซื้อเอาไว้คู่หนึ่ง จากนั้นก็ฉีกแบ่งกันคนละครึ่ง

ไปถึงจังหวัดแพร่ในรุ่งเช้าของอีกวัน เราตรงดิ่งไปที่พระธาตุช่อแฮเลย ได้จัดการขอถอนคำสาบานตามที่เพื่อนแนะนำ พอเรากล่าวจบจากตาที่หลับอยู่เห็นสว่างวาบขึ้นมาแต่ไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร เราก็คิดว่า สำเร็จแล้ว และเย็นวันนั้นเราก็ถูกสลากกินแบ่งฯรางวัลเลขท้ายสองตัว แสดงว่า การถอนคำสาบานสำเร็จลงโดยสมบูรณ์

มันเป็นอุบัติการณ์ต่อเนื่อง แม้จะห่างกันถึง 6 ปี ถ้าเราไม่ร่วงลงมาจนเลือดออก เราคงไม่คาใจ ต่อให้ไปเห็นหนังสือเล่มนั้นเราก็คงไม่เปิดดู และเราก็คงไม่เกิดการจำได้ถึงการที่ตนเองเคยสาบานไว้

แต่เมื่อเกิดอุบัติการณ์ที่ 1 จึงทำให้เกิดอุบัติการณ์ที่ 2 และ ความทรงจำผุดขึ้นมาโดยพลันเป็นอุบัติการณ์ที่ 3 จนกระทั่งนำไปสู่การขอถอนคำสาบานในที่สุด

เรื่องทำนองแบบนี้แหละที่เรียกว่า

"การนำทางของเทพเจ้า"



My Moment II

หากการเข้าไปสู่ หรือออกมาจากสิ่งใด ทำได้โดยง่าย ก็ไม่มีอะไรน่าจดจำ และทรงค่าความสำคัญ ที่ต้องยืนหยัดปฏิบัติตาม

เราสะดุ้งตื่นด้วยเสียงพ่อเรียก และหันขวับไปทางทิศที่มาขอเสียง ก็เห็นโทรศัพท์ที่เสียบสายชาร์จไว้ มีไฟบอกสถานะแบตเตอรี่เต็ม เราจึงเอื้อมมือไปปลดสายชาร์จออก แล้วนอนต่อ เวลาน่าประมาณตีสามเกือบตีสี่

มาตื่นอีกครั้งเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือดังประมาณสิบเอ็ดโมง พี่สาว (ลูกป้า) โทรมาบอกว่า แม่ป่วยหนัก อาการไม่ดีขึ้น ให้รีบกลับ เดี๋ยวไม่ทันดูใจ... เราก็ตกใจ แต่ไม่ได้ถึงกับลนลาน และวิตกกังวลมากนัก (ไม่ได้เป็นเพราะว่าเราไม่รักไม่ห่วงแม่นะ แต่เป็นเพราะ....)

ด้วยระยะห่าง และสภาวะการณ์ของเราในขณะนั้น เราไม่สามารถเดินทางกลับได้ในทันที กว่าจะจัดการได้ก็ต้องกลับเอาคืนวันรุ่งขึ้น มีญาติที่ติดต่อเราได้ 2-3 รายโทรมาหาเราอีก เราก็บอกว่าจะกลับได้ในคืนวันพรุ่งนี้

วันเดินทาง ญาติเราชุดเดิมก็โทรมาหาเราอีกละ พูดแบบเดิม ทั้ง ๆ ที่เราก็ได้บอกไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน และนั่นทำให้เราเกิดกลัวขึ้นมาตอนที่เราใกล้จะถึงลำปางตอนเกือบ ๆ ตีสี่

ตอนที่เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเตรียมตัวเดินทาง เราพับกางเกงสีดำเสร็จ และขณะที่เรากำลังจะพับเสื้อเชิร์ตสีขาว เราก็เกิดคิดขึ้นได้ว่า "ทำแบบนี้ เหมือนกับเตรียมตัวไปงานศพแม่ เราไปแม่ต้องไม่ตาย..." เราจึงนำเสื้อฯไปแขวนไว้ตามเดิม

ขณะเดินทางเรานอนไม่หลับเลย หลังจากหยุดพักรับประทานอาหาร จนกระทั่งเวลาเกือบ ๆ จะตีสี่ เราก็เกิดความกลัวขึ้นมาว่าแม่จะตายจริง ๆ เราไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น ในภาวะนั้นเราคิดว่าเราไม่มีอำนาจอะไร จึงคิดพึ่งอำนาจเหนือธรรมชาติ เราคิดได้ว่า เราไม่อาจพึ่งอำนาจศักดิ์สิทธิ์ใดจากศาสนาพุทธได้เลย จากอดีตที่เคยประสบมา คิดแบบวิทยาศาสตร์ วิธีการใดที่ไม่ได้ผล ก็ควรเลิกและทดลองใช้วิธีการใหม่

เราจึงตัดสินใจขอพึ่ง พระเจ้าในศาสนาคริสต์ ขอให้แม่หาย แต่เราก็คิดว่า แม่อาจจะหายเพราะฝีมือหมอ หายเพราะยังไม่สิ้นอายุขัย แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าแม่หายเพราะพระเจ้าจริง จึงต้องขอเพิ่มอีกข้อเพื่อเป็นการตรวจสอบ ถ้าแม่เราหายเพราะพระเจ้า เราจะได้สิ่งที่ขอโดยที่เราไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องบอกใครเลย เพราะพระเจ้ารู้ในสิ่งที่เราขอกับพระองค์... เราเลยตั้งจิตอธิษฐานต่อพระเจ้าของศาสนาคริสต์ หนึ่งคือขอให้แม่หาย สองขอ.... (ข้อนี้เราไม่เอ่ยบอกใคร) ถ้าได้ทั้ง 2 ข้อเราจะไปนับถือศาสนาคริสต์...

เราจึงสงบลงและม่อยหลับไปจนถึงที่หมาย...

.... พอเราเข้าไปในห้อง... เห็นแม่นอนหันหลัง เราจึงอ้อมไปข้างหน้า พอเห็นหน้าแม่ เรารู้ทันทีว่าแม่ไม่เป็นอะไรแล้ว นอกจากสีหน้าอิดโรยที่บ่งบอกว่าเพิ่งฟื้นจากจากอาการป่วย...

พอแม่หาย เท่ากับว่าเราออกจากศาสนาพุทธโดยสิ้นเชิงตามสัจจาธิษฐาน แต่คำขอข้อที่ 2 เรายังไม่ได้ เราจึงยังไม่ได้เข้าศาสนาคริสต์ และเราก็ไม่ได้ตามคำขอข้อสองจนกระทั่งแม่เราได้ตายจากไป

เราที่เกิดมาภายใต้ร่มเงาพุทธศาสนา พ่อแม่ญาติพี่น้องล้วนเป็นชาวพุทธ เกือบทั้งหมู่บ้าน ทั้งตำบล ล้วนเป็นชาวพุทธ แน่นอนว่าต้องถูกทั้งกดดัน ทั้งหว่านล้อม สารพัด แต่เราก็ไม่โอนอ่อนอีก เพราะเราออกมาด้วยสัจจาธิษฐาน เราต้องรักษาสัจจะ เมื่อเรายกเรื่องนี้ขึ้นโต้ พวกเขาก็ไม่อาจแย้งกลับได้อีก

หลังจากที่แม่หายประมาณปีครึ่ง เราก็ได้รับรู้เรื่องเทพเบื้องบนของเรา เราก็รู้แล้วว่า คำขอข้อสองไม่มีวันได้! และเราก็รู้ว่า "เราไม่จำเป็นต้องอยู่ภายใต้ศาสนาใด ๆ"

จะครบ 8 ปีเต็มในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว!

เรื่องเนื้อคู่ฯ ไม่ง่ายอย่างที่คิด

อีกหนึ่งในหกหญิงที่สุดแสนประทับใจ เรื่องราวระหว่างเรากับเธอนั้นไม่ธรรมดา

ถ้าจะเอ่ยชื่อเธอก็ไม่น่าเกลียดเพราะไม่รู้ปุ๊กไหน?

ภาพปุ๊กที่ยกมือชูขึ้นขณะที่เราประกาศชื่อผู้เข้าร่วมกลุ่มฯ ทำให้เราประหลาดใจไม่น้อย ทำไมครึ่งวันเช้าเราถึงไม่เห็นเธอ มันไม่มีความทรงจำใด ๆ เลย ทำให้ภาพนั้นประทับในใจเรามาจนทุกวันนี้

ขณะที่ออกไปฝึกความกล้าด้วยกันในช่วงบ่าย เราก็ต้องรู้สึกทึ่งในตัวปุ๊กอีกครั้ง และเราก็รู้สึกชอบเธอตั้งแต่วันแรก แต่แค่นี้ไม่ได้ทำให้เราปักใจเชื่อว่า นี่คือเนื้อคู่หรอกนะ

หลังจากนั้นเรากับปุ๊กก็ได้ไปกินข้าวด้วยกันบ่อยครั้ง แม้จะไปกันเป็นกลุ่ม ดูท่าทางก็เหมือนว่าเธอก็ชอบเรา วันหนึ่งมีโอกาส เราก็นำรูปถ่ายของผู้หญิงที่เราเก็บได้ ซึ่งตอนที่เก็บเราก็กะว่าเอาไว้อำเพื่อนเล่น ให้ปุ๊กดูพร้อมกับพูดว่า นี่ไงรูปแฟนสวยไหม?

ปุ๊กเอารูปภาพไปดู เราเห็นเธอหน้าเสียนิดหนึ่งก่อนตอบว่า ก็สวยดีนี่ เราเห็นอาการของปุ๊ก เราจึงพูดว่า ไม่ใช่แฟนหรอกรูปใครก็ไม่รู้เก็บได้เห็นสวยดีเลยเก็บไว้อำเพื่อนเล่น

เห็นได้ชัดเลยว่าปุ๊กดูดีใจขึ้นมา เธอยิ้มแล้วพูด "ไม่ใช่รูปแฟนใช่มั๊ย งั้นทำลายเลย" ว่าแล้วเธอก็รูปใส่ลงไปในถ้วยขนมหวานที่เลิกทานแล้วใช้ช้อนกดให้จมน้ำกะทิ เธอทำแบบนี้ทำไม?

....

วันหนึ่งเรานั่งทำงานเช็คงานลูกค้าที่หน้าคอมฯ ปุ๊กมารับโทรศัพท์และยืนคุยที่โต๊ะข้างหลังเราเยื้องไปทางด้านขวาห่างประมาณเมตรกว่า ๆ เกือบครึ่ง เธอคุยโทรศัพท์ได้สักครู่

ฉับพลัน เราเห็นรังสีแผ่ออกมาจากท้องน้อยของปุ๊ก ตรงจักรเพศ หรือที่จีนเรียกว่า ตันเถียน แต่เราไม่ได้เห็นด้วยตา เพราะเราไม่ได้หันไปมอง เมื่อรังสีนั้นมาถึงเรา บริเวณท้องน้อยของเราตรงจักรเพศก็ร้อนระอุขึ้น องคชาตของเราแข็งขืนขึ้นมาทันที เราอยากสอดใส่เข้าไปใน...ของปุ๊กมาก สักพักเราก็เข้าห้องน้ำเพื่อสำรวจความผิดปกติ...

เหตุการณ์นี้ทำให้เราปักใจในตัวปุ๊กมากว่า นี่แหล่ะเนื้อคู่ และปักใจนานตั้ง 4 ปีกว่า จนกระทั่ง...

วันหนึ่งเรานั่งรถร่วมขสมก. พอรถจอดป้ายมีหญิงวัยรุ่น 3-4 คนขึ้นรถมา มีคนหนึ่งเดินผ่านเรา ความรู้สึกแบบเดียวกันกับตอนที่เกิดกับปุ๊กก็เกิดขึ้น แต่ไม่รุนแรงเท่า และเราก็ไม่ได้เห็น เราจึงหันมองตาม วัยรุ่นคนนั้นไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเลยแม้แต่น้อย

เราถึงได้เข้าใจ และความเชื่ออย่างปักใจว่าปุ๊กเป็นเนื้อคู่เราก็สลายไปตั้งแต่นั้น! สิ่งที่เกิดเป็นคุณสมบัติพิเศษของบางคน ไม่ใช่สิ่งยืนยันความเป็นเนื้อคู่

สิ่งที่เกิดขึ้นทั้ง 2 กรณีเราไม่ได้มองเห็นด้วยตา เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ต้องใช้กล้องถ่ายภาพชนิดพิเศษถึงจะถ่ายภาพออกมาได้ กับปุ๊กจึงเป็นการมองเห็นด้วยจิต หรือตาทิพย์

ปุ๊กเป็นสาวมังกรคนที่สองที่เราคลั่งไคล้อยากได้เป็นคู่ครอง และปักใจว่าเป็นเนื้อคู่ สาวมังกรคนแรกที่เราปักใจว่าเป็นเนื้อคู่ชื่อ อ้อ หลังจากที่ปักใจในตัวอ้อแล้วเราก็ได้เรียนรู้ดวงนักษัตรจีน คู่ครองเสือ-มังกร คือคู่ครองในอุดมคติ ดีที่สุดคือชายเสือหญิงมังกร

ขนาดเรื่องราวของเราทั้งการรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า ทั้งปรากฏการณ์ที่พิสดารกว่าคนทั่วไป ก็ยังไม่พอที่จะบอกว่านั่น เป็นเนื้อคู่กัน แล้วจะสำมะหาอะไร กับคนสองคนที่หน้าตาคล้ายกัน มีฐานะทางสังคม มีตระกูลภูมิหลังเหมาะสมกัน มีทัศนะตรงกัน ถูกใจชอบพอกัน แล้วบอกว่านั่นคือเนื้อคู่ฯ

แต่ทั้งสองคนก็เหมาะสมที่จะเป็นคู่ครอง และสร้างสมร่วมกันเพื่อเป็นเนื้อคู่ฯกันในชาติภพถัดไป ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่เปลี่ยนไป

My Moment I

Moment หนึ่งในชีวิตที่ทำให้เราเกือบตาย แต่เราก็รอดมาได้...

เราที่มีพื้นฐานการฝึกปราณมาบ้างจากการฝึกไอคิโด หลังจากที่ได้อ่าน "The Zen Way to Martial Art" ฉบับแปลซึ่งเราไม่แน่ใจว่าชื่อไทยชื่ออะไร ตามด้วยหนังสือของจ้าว ก๊อก สุ่ย ฉบับแปลชื่อ "ลมปราณ ศาสตร์ และศิลปแห่งการรักษาโรคแบบดั้งเดิม" ก็นำมาซึ่ง Moment ที่เราไม่มีวันลืม

สมัยที่เราเป็นตัวแทนขายประกันชีวิต มีลูกค้าเราคนหนึ่งทำประกันให้ลูกโดยตัวเองเป็นผู้ชำระเบี้ยประกัน แล้วลูกค้ารายนี้ก็ป่วยหนักจนต้องย้ายโรงบาลมาอยู่ห้องไอซียู โรงพยาบาลชื่อดังย่านสะพานใหม่ หลังจากที่ได้รับการบอกเล่าจากเพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่ย้ายเข้าไปอยู่คอนโดเดียวกัน ก็ชวนกันไปเยี่ยมลูกค้าที่ร.พ.

ด้วยจิตใจที่อย่างช่วยลูกค้าให้รอดชีวิต กอปรกับความอยากลองวิชา เราจึงตัดสินใจที่จะถ่ายปราณเพื่อช่วยชีวิต

เมื่อเข้าไปในห้องไอซียู ไปที่เตียงลูกค้า ก็เห็นลูกค้าใส่เครื่องช่วยหายใจ ทรวงอกเคลื่อนไหวขึ้นลง ขึ้นลง พอเราเอื้อมมือไปจับแขนลูกค้า ขาเราก็สั่นพั่บ ๆ อย่างแรง ซึ่งเราก็ตกใจไม่น้อย และใช้เวลานานอยู่กว่าจะเป็นปกติ

เราได้ทำการถ่ายปราณตามวิธีที่ได้รู้มา ทำอยู่ประมาณ 15 นาที พอเห็นว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง จึงได้เลิกและออกมาจากห้องไอซียู

เมื่อมาถึงชั้นล่างสุด เราอยากล้างมือ เรารู้สึกเหมือนจับศพมา เราจึงกดน้ำดื่มที่ใช้กรวยกระดาษมากรวยหนึ่งแล้วล้างที่ถังทิ้งกรวยที่ใช้แล้ว แต่เราก็ไม่พอใจ จึงได้เข้าไปในห้องน้ำแล้วล้างมือด้วยสบู่จนพอใจ แล้วเดินออกจากห้องน้ำมา

ขณะที่เราเอาแขนเสื้อที่พับขึ้นลงมาแล้วทำการกรัดกระดุมข้อมือ เราบังเอิญได้จับข้อมือตัวเอง เรารู้ในทันที!

เรารู้สึกถึงสิ่งที่อยู่ภายใต้ผิวหนังที่เราจับ มันมีหลายอย่าง เหมือนกับว่ามีอุ่นมีเย็น แม้เราจะไม่รู้สึกถึงการเต้นของชีพจรก็ตาม

แต่แขนลูกค้าที่เราจับในห้องไอซียู รู้สึกเหมือนมันไม่มีอะไรเลยภายใต้ผิวหนัง มันอุ่นเสมอกันเหมือนกับว่ามันเป็นนุ่น....

ตกเย็นเจอเพื่อน เขาก็เล่าให้เราฟัง ... ตอนอาบน้ำศพมีหนองไหลออกทางจมูก ... ตอนฉีดฟอร์มาลิน ก็หาเส้นเลือดไม่เจอ...

คืนวันนั้น เราสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกจนต้องลุกขึ้นนั่ง เพราะความเย็นเข้ามาตามแขนขาทั้งสี่ มาถึงขาหนีบและรักแร้ แต่ส่วนลำตัวเราเหงื่อท่วม เสื้อเปียกโชก เราล้มตัวลงนอนต่อ พอหลับเราก็รู้สึกแบบเดิมจนต้องตื่น แล้วเราก็ล้มตัวลงนอนต่อ อาการก็แบบเดิมเป็นครั้งที่ 3 ไม่ได้การ เราเริ่มคิดหาวัตถุที่สามารถปล่อยรังสีคอสมิค (Cosmic Ray) เช่นเดียวกับดวงอาทิตย์ แล้วเราก็เดินไปเปิดทีวีให้มีเสียงดังซ่า ซ่า แบบไม่มีสัญญาณภาพและเสียง แล้วเราก็นอนต่อหลับจนถึงเช้าโดยไม่เกิดอาการแบบนั้นอีก

สรุปได้จากเพื่อนเล่า ลูกค้าเราได้ตายมา 3 วันแล้ว ที่เห็นว่ายังหายใจ ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลง ขึ้นลง เพราะเครื่องปั๊มออกซิเจน แล้วที่หมอเรียกญาติมาเพื่อปลดเครื่องปั๊มฯ ก็เพราะศพจะเน่าแล้ว ตอนอาบน้ำถึงมีหนองไหลออกจากจมูก...

เราไปถ่ายปราณให้ศพ เกือบตายเพราะความอยากช่วยและอยากลอง ขนาดก่อนที่จะเข้าตึกโรงพยาบาล เราได้ยืนกลางแดด เดินปราณรับปราณจากแสงอาทิตย์จนรู้สึกว่าตัวเราพองใหญ่ขึ้น

เมื่อเราได้กลับไปอ่านวิธีการช่วยชีวิตนั้นอีกครั้ง จึงได้รู้ว่า จะช่วยได้เฉพาะคนที่หยุดหายใจใหม่ ๆ ซึ่งจะต้องตรวจเช็คดูก่อนจากม่านตา ว่าช่วยได้หรือไม่ แต่เราไม่ได้ตรวจเช็ค จึงต้องถ่ายปราณให้ศพ

แต่ Moment นั้นก็ทำให้เราได้รู้ ได้เข้าใจ และมีประสบการณ์

แล้วเราก็คิดได้ว่า เราจะไม่ทำแบบนี้ช่วยใครอีก นอกจากคนที่เรารักเท่านั้น แล้วเราก็โยนหนังสือ "ลมปราณ ศาสตร์ และศิลปแห่งการรักษาโรคแบบดั้งเดิม" ทิ้งไป...

น่าสนใจนะว่า ถ้าเราไม่เดินปราณรับปราณจากแสงอาทิตย์ก่อน เราจะเป็นยังไง?